Ingrid Hutter vertelt in dit boek over haar belevenissen als volontaire van de internationale beweging ATD Vierde Wereld in de Irish Channelwijk in New Orleans. Ze woonde acht jaar lang in New Orleans, waarvan bijna vier jaar in de Irish Channelwijk. Samen met andere vrijwilligers probeerde ze de mensen te helpen, door samen met hen aan hun problemen te werken en van elkaar te leren. Ze beschrijft de uitzichtloze situaties waar veel mensen in verkeren, maar ook de onverwoestbare levenskracht, die zich altijd weer naar het licht weet te worstelen. In persoonlijke brieven aan haar vriendin Karin schrijft ze over haar dagelijkse belevenissen, maar ook over haar geloofsontwikkeling, haar zorgen en haar twijfels.
Ingrids verhaal is heel persoonlijk en zeer aansprekend. Zij is duidelijk “besmet door het virus van de verontwaardiging, zoals Karel Staes werkzaam in het Vierde Wereld centrum Kauwenberg te Antwerpen zo mooi in zijn voorwoord schrijft. “De warme wervelstorm van verontwaardiging, angst, woede en ontreddering, brengt ons uit het evenwicht, maar de onvoorstelbare solidariteit en het vanzelfsprekende medeleven onderling nodigt altijd opnieuw uit tot delen. Verhalen als die van Ingrid hebben de prikkelende functie van een bel, mogelijk zelfs hier en daar van een alarmbel.”
