´Dit is misschien wel één van de redenen waarom ik geen hoofddoek in het dagelijkse leven draag: de onwil om mij te onderwerpen aan iets dat niet kan losgezien worden van de macht van kleingeestige mannen. Maar er is ook een wil om er soms wèl één te dragen. Niet vanwege het spirituele alleen, maar ook vanwege de behoefte herkend te worden als moslima.´
Naema Tahir gaat op zoek naar de mens in de moslim. Ze beschrijft even relativerend als indringend hoe ze opgroeide tussen drie culturen, de Pakistaanse, de Britse en de Nederlandse. Ze vertelt over haar voortdurende uitgangspositie want ´migratie is wreed. Het maakt dat je nergens thuishoort. Maar migratie is ook mooi want het verbreedt je horizon. Het geeft je volop de gelegenheid je paradijs op aarde zelf in te richten.´
De auteur roept alls moslima´s op om hun eigen leven in te richten zoals ze zelf willen. Vooral inzake relaties en seksualiteitsbeleving: ´De moslima moet zelf kiezen voor seksualiteit die haar gelukkig maakt.´ Tegelijk belicht ze vanuit haar ervaring maatschappelijke thema´s als vrouwenemancipatie, de hoofddoek, het gearrangeerde huwelijk en de export- en importhuwelijken. Naast een persoonlijk relaas, een levensreis tussen Pakistan en Nederland, brengt Een moslima ontsluiert nuances aan in de verhitte discussie over de positie van de moslims in het Westen. Want: ´de ene moslim is de andere niet!´ En: ´Het gaat over de mens. De mens in de migrant en in de moslim.´ Kortom, ´Moslims zijn geen zielige schepsels die bescherming nodig hebben om hun cultuur te kunnen blijven uitdragen.´
Naema Tahir (Slough, Engeland, 1970) is juriste en mensenrechtenactiviste. Ze werkte bij verschillende Nederlandse ministeries en voor de VN-Vluchtelingenorganisatie in Nigeria. Ze mengt zich in het maatschappelijk debat over integratie en moslims. Ze schrijft geregeld opiniestukken in NRC Handelsblad en is vaak aanwezig in radio- en televisiedebatten.
