Kierkegaard wordt gewoonlijk als een christelijk denker gezien. Als zodanig heeft hij grote invloed uitgeoefend op het theologische denken van de afgelopen eeuw. Maar Kierkegaard heeft in zijn wijsgerige werken inzichten ontwikkeld die ook zo uit de mond van een zenmeester zouden kunnen rollen. Je kunt ze dus door een boeddhistische bril lezen. Dat is wat de auteurs van deze bundel doen. Ze laten in hun drieluik de inderdaad frappante overeenkomsten zien tussen de literatuur van het ch’an- of zenboeddhisme en Kierkegaards beschouwingen.
Ton Lathouwers – emeritus hoogleraar Russische letterkunde en geautoriseerd zenleraar – gaat daarbij uit van het werk van de Russische filosoof Sjestov, die in Kierkegaard een van zijn naaste geestverwanten zag. Hij legt Sjestovs bewogen denken naast het werk van de Japanse filosoof en zenvernieuwer Hisamatsu.
Loes Ramaker – specialist op het gebied van Kierkegaards denken – focust in het middenpaneel van het drieluik op het filosofische oeuvre van de Deen. De filosofie van Kierkegaard staat los van diens christelijke beschouwingen (de term God valt er niet eens in) en vertoont beslist verwantschap met het boeddhistisch gedachtegoed.
Jan Bor – filosoof, die vele jaren zen beoefende – wijst op de grote overeenkomsten tussen Kierkegaards gedachten over wanhoop en angst en de strekking van een paar centrale koans uit de zentraditie. In beide benaderingen gaat het om een sprong uit het denken en de taal.
De drie essays zijn geschreven vanuit de betrokkenheid die de auteurs bij deze materie voelen. Ze slaan erin een brug tussen Oost en West.
