Het dogmatisme in Nederland en Europa neemt op alle fronten toe. Het meest voor de hand liggende voorbeeld is de opkomst van het salafisme, maar er is ook een hernieuwde opleving van het orthodox christendom. De paus incorporeert een Holocaust–ontkenner en de EO schorst een presentator wegens "uitdagende foto"s". De aantrekkelijkheid van het orthodox christelijke gedachtegoed onder jongeren lijkt te groeien. Ook op politiek terrein zijn mensen steeds fanatieker overtuigd van hun eigen gelijk. Rechtsextremisten eisen hun plaats op in de politieke arena. Aan de linkerzijde nemen de gewelddadige acties van dierenactivisten en het antiglobalistisch anarchisme toe. En zelfs in de wetenschap groeit het dogmatisme en wordt er star vastgehouden aan de eigen overtuiging. Waar komt die behoefte aan absolute zekerheid vandaan? Waarom is een dogmatische levenshouding eerder destructief en waarom is een houding die twijfel, onzekerheid en tijdelijke waarheid toelaat realistischer?
