Het boek dat veruit het meest aandacht kreeg, is Congo, een geschiedenis van David Van Reybrouck. Het is dan ook het boek met het breedste opzet en veruit de rijkste taal, duidelijk de vrucht van jaren werk. Van Reybrouck schildert de geschiedenis van het gebied dat we nu Congo noemen, ruw van in de prehistorie, met veel meer detail vanaf de Belgische bemoeienissen. Hij doet dat aan de hand van tientallen getuigenissen van Congolezen en anderen. Van Reybrouck schetst het geopolitieke verhaal dat zoveel lijden veroorzaakt maar door zijn aanpak is er ook ruimte voor de Congolese schoonheid en veerkracht, en de menselijke verhalen.
Hij maakt duidelijk dat de toestand van het huidige Congo alleen maar te begrijpen is vanuit de geschiedenis van 400 jaar slavenhandel die de prekoloniale structuren grondig vernietigde, het roofkolonialisme van Leopold II dat miljoenen doden maakte, het Belgische kolonialisme dat het land absoluut niet voorbereidde op onafhankelijkheid en een van de smerigste varianten van het neokolonialisme waarbij het Westen jarenlang barslecht bestuur – zeg maar roof - duldde vanwege Mobutu omdat hij aan de juiste kant van het Ijzeren Gordijn stond. Daarna volgde een oorlog die 5 miljoen doden maakte, de grootste humanitaire ramp sinds de tweede wereldoorlog… Als Joseph Kabila dus in 2006 tot president wordt verkozen, staat hij voor een immense opdracht. Van Reybrouck is zeker niet lyrisch over Kabila maar meent dat er toch enige vooruitgang wordt geboekt: een te makkelijke gelijkstelling met Mobutu is dus misplaatst.
