Kunnen literatuur en kunst de vrede en de eendracht in de wereld bevorderen? Hoe komt iemand tot ware zelfontplooiing? Welke kennis is zowel nuttig als deugdzaam om te bezitten? Op welke manier kan een burger de stedelijke gemeenschap het meest van dienst zijn? Deze vragen stonden centraal tijdens het Antwerpse Landjuweel van 1561, de grootste rederijkerswedstrijd van de zestiende eeuw. Rederijkerskamers uit verschillende Brabantse steden verzamelden zich in Antwerpen om daar feest te vieren en elkaar in verschillende literaire wedstrijdonderdelen partij te geven. Dit boek analyseert het Landjuweel als een manifestatie van het culturele en intellectuele zelfbewustzijn van de rederijkers. De wedstrijd was een forum voor kennisuitwisseling en meningsvorming over vraagstukken die in geletterde kringen actueel waren. De bijdragen aan het Landjuweel hielden het publiek een spiegel voor waarin het visies op de mens en zijn leef- en denkwereld kon ontdekken.
