Vandaag is verplegen een beroep, maar dat geldt nog niet zo lang. Voor de eerste
verpleegsters was, in navolging van de zusters uit de kloosterorden, belangeloze
toewijding het sleutelwoord. De opleiding was streng en met veel praktijk, tot
diep in de nacht en s morgens weer vroeg op en naar de klas. Een harde
leerschool die moeiteloos overvloeide in een zwaar werkritme: verpleegsters
klopten onafgebroken lange uren en liepen zich de ziel uit het lijf, terwijl ze
eindeloos verbandgaas oprolden en glazen spuiten steriliseerden, dit alles in de
schaduw van hooghartige dokters of bazige hoofdverpleegsters. En toch deden ze
het graag, met hart en ziel, zo getuigen meer dan veertig verpleegkundigen.
In Dag Zuster vertellen veel vrouwen en enkele mannen tussen 50 en 95 jaar!
over hun beroep. Ze hebben het over de essentie: het zorgen voor mensen. Maar
ze halen ook heel wat anekdotes van onder het stof en schilderen zo een levendig
beeld van het beroep van de verpleegkundige tussen de jaren 1940 en 1980.
Dag Zuster is een boek vol persoonlijke getuigenissen over de tijd dat verpleegsters
moesten stoppen met werken wanneer ze trouwden en dat mannelijke
verplegers op de werkvloer een rariteit waren. Toen de doden afeggen nog tot
het gewone takenpakket behoorde en luisteren en tijd nemen nog deel uitmaakte
van de kern van het beroep. Een boek vol nostalgie, maar desondanks ook met
een hard kantje.
